മാർത്തോമ സ്ലീവയെക്കുറിച്ച് കൂടുതലറിയാൻ

ക്രിസ്തുവർഷം 1498-ൽ പോർച്ചുഗീസ് മിഷനറിമാർ ഇന്ത്യയിലെത്തിയപ്പോൾ മലബാർ തീരത്ത് പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി സഭയുടെ പാത്രിയാർക്കീസുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു പുരാതന ക്രിസ്തീയ സമൂഹത്തെ കണ്ടുമുട്ടി. മയിലാപ്പൂരിലെ സെന്റ് തോമസ് മൗണ്ടിലുള്ള കുരിശിന് സമാനമായ ലളിതമായ കൽപ്പണി ചെയ്ത കുരിശുകൾ മാത്രമാണ് അവരുടെ പള്ളികളിലെ അൾത്താരകളിൽ കാണപ്പെട്ടിരുന്നത്. രൂപങ്ങളോ ക്രൂശിതരൂപങ്ങളോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിലെ അന്തോണിയോ ഡി ഗുവായുടെ എഴുത്തുകൾ പ്രകാരം പ്രദേശവാസികളായ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഈ കുരിശുകളെ മാർത്തോമാ ശ്ലീവ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത് 

1547-ൽ ഒരു പുതിയ കെട്ടിടം നിർമ്മിക്കുന്നതിനായി പഴയ ആശ്രമത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാറ്റുന്നതിനിടയിലാണ് പോർച്ചുഗീസ് മിഷനറിമാർ മയിലാപ്പൂരിലെ കുരിശ് കണ്ടെത്തിയത്. ചെന്നൈയ്ക്കടുത്തുള്ള പെരിയമലയിലെ സെന്റ് തോമസ് മൗണ്ട് അൾത്താരയിൽ സ്ഥാപിച്ച ഈ കുരിശിനെ പോർച്ചുഗീസുകാർ ഏറെ ആദരിക്കുകയും, പലപ്പോഴും ഇതിൽ നിന്ന് രക്തം തുള്ളികളായി ഒഴുകിയതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ഇത് 'മയിലാപ്പൂരിലെ അത്ഭുത കുരിശ്' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായി. ആർച്ച് ബിഷപ്പ് ഡോം അലക്സിസ് ഡി മെനെസസിന്റെ കാലത്ത് സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മിക്ക പള്ളികളിലെയും അൾത്താരകളിൽ പ്രതിമകൾക്ക് പകരം ഈ രൂപത്തിലുള്ള കുരിശുകളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇത് തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ പുരാതന ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പ്രധാന ആത്മീയ ചിഹ്നമായും തോമാസ്ലീഹായുടെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഏക ആരാധനാ ചിഹ്നമായും മാറി 

ബ്രിട്ടീഷ് പുരാവസ്തു ഗവേഷകനായ ആർതർ കോക്ക് ബർണൽ 1874-ൽ ഈ കുരിശുകൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലിഖിതങ്ങൾ പഹ്‌ലവി ലിപിയിലാണെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതോടെയാണ് ഇവ അക്കാദമിക് ലോകത്ത് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടത്. തുടർന്ന് കോട്ടയം ക്നാനായ യാക്കോബായ പള്ളിയിലുണ്ടായിരുന്ന സമാനമായ രണ്ട് കുരിശുകളിലെ പഹ്‌ലവി ലിഖിതങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം പഠനം നടത്തി. എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും ഇത്തരം ഭൂരിഭാഗം കുരിശുകളും പള്ളികളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. ബേബിലോണിൽ നിന്നുള്ള സുറിയാനി മെത്രാന്മാർക്കെതിരെ ഉയർന്ന നെസ്റ്റോറിയൻ പാഷണ്ഡത എന്ന ആരോപണവും, പിന്നീട് വന്ന അന്ത്യോക്യൻ മെത്രാന്മാർക്ക് ഈ അബദ്ധ ഉപദേശ ആരോപണവുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള മടിയുമാണ് ഇത്തരം കുരിശുകളോടുള്ള താല്പര്യം കുറയാൻ കാരണമായത് 

ബർണലിന്റെ കണ്ടെത്തലോടെ ഉടലെടുത്ത പുതിയ താല്പര്യം മൂലം തെക്കേ ഇന്ത്യയുടെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ കുരിശുകൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞു. 1923-ൽ മുട്ടുചിറയിലും, 1924-ൽ കടമറ്റത്തും, 1920-കളിൽ കോതനല്ലൂരിലും, 1930-ൽ ആലങ്ങാട്ടും, 2001-ൽ ഗോവയിലും ഇത്തരം അപൂർവ്വ കുരിശുകൾ വീണ്ടും കണ്ടെത്തപ്പെടുകയുണ്ടായി