മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികൾ പാഷണ്ഡികളായിരുന്നില്ല!

മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികൾ പാഷണ്ഡികളായിരുന്നില്ല! ചരിത്രവും പ്രാർത്ഥനകളും തെളിയിക്കുന്നു.

🔹മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികളുടെയും പേർഷ്യൻ (കൽദായ) സഭയുടെയും ഔദ്യോഗിക പ്രാർത്ഥനകളിലും യാമപ്രാർത്ഥനകളിലും കൂദാശാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലും അവരുടെ സത്യവിശ്വാസം എപ്രകാരമാണ് വ്യക്തമായി നിഴലിക്കുന്നത്.പ്രാർത്ഥനകളിലെ സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ തെളിവുകൾ:

 * പരിശുദ്ധ അമ്മയോടുള്ള ബഹുമാനവും സംബോധനയും: നെസ്തോറിയൻ ആരോപണങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി, തങ്ങളുടെ യാമപ്രാർത്ഥനകളിൽ പരിശുദ്ധ ദൈവമാതാവിനെ "രാജാക്കന്മാരുടെ രാജാവിന്റെ അമ്മേ", "സകലത്തിന്റെയും രക്ഷകനായ ദൈവപുത്രനെ ഗർഭം ധരിച്ച് പ്രസവിച്ച കന്യക" എന്നിങ്ങനെയാണ് അത്യന്തം ആദരവോടെ സംബോധന ചെയ്യുന്നത്.

 * ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തിലെ വ്യക്തത: ഈശോമിശിഹാ നിത്യനായ ദൈവവും സഭയുടെ ശിരസ്സുമാണെന്നും, ത്രിത്വത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ആളായ വചനം തന്നെയെന്നും അവർ പ്രാർത്ഥനകളിലൂടെ ഏറ്റുപറയുന്നു.

 * ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും: അവിടുത്തെ ദൈവത്വവും സ്വീകരിച്ച മനുഷ്യത്വവും മാറ്റമില്ലാതെയും കലർപ്പില്ലാതെയും ഒന്നായി നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന സത്യവിശ്വാസം അവരുടെ ആരാധനാക്രമത്തിലുടനീളം കാണാം.

 * സാർവ്വത്രികസഭാ ഐക്യം: മാർപാപ്പയുടെ പര മാധികാരവും വി. പത്രോസിന്റെ സഭാപരമായ വിശിഷ്ട സ്ഥാനവും അംഗീകരിക്കുന്ന നിരവധിയായ പ്രാർത്ഥനകളും കാനോനകളും ഈ പാരമ്പര്യത്തിലെ ഔദ്യോഗിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഗ്രീക്ക് തത്ത്വശാസ്ത്ര വാഗ്വാദങ്ങൾക്കോ സാമ്രാജ്യത്വ തർക്കങ്ങൾക്കോ പുറത്തായിരുന്ന മാർത്തോമ്മാ നസ്രാണികൾ തങ്ങളുടെ പ്രാർത്ഥനകളിലൂടെയും കൂദാശകളിലൂടെയും അപ്പോസ്തോലികമായ സത്യവിശ്വാസം തന്നെയാണ് എന്നും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. മാർത്തോമ്മാ ശ്ലീഹായിൽ നിന്ന് നേരിട്ടു ലഭിച്ച സ്ലൈഹികപൈതൃകം തനിമയാർന്ന ശൈലിയിൽ സംരക്ഷിച്ചുപോന്ന വിശ്വാസസമൂഹമാണ് ഭാരതത്തിലെ മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികൾ. "മാർത്തോമ്മാമാർഗ്ഗം" എന്ന് ആദരവോടെ വിളിച്ചിരുന്ന ഈ പാരമ്പര്യത്തിൽ സഭ എന്നത് ദൈവജനത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മയായിരുന്നു. ഇടവകതലം മുതൽ സാർവ്വത്രികതലം വരെ നീളുന്ന ഈ സഭാദർശനം പ്രാദേശികതലത്തിൽ പള്ളിയോഗങ്ങൾ, സമുദായതലത്തിൽ ആർച്ചുഡീക്കന്റെ ഭരണനേതൃത്വം, സാർവ്വത്രികസഭാ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായ സദാധ്യക്ഷന്റെ നേതൃത്വം എന്നിവയിലധിഷ്ഠിതമായ ഒരു ത്രിതല കൂട്ടായ്മയായി പ്രശോഭിച്ചു. ഈശോയും മാതാവും അപ്പസ്തോലന്മാരും സംസാരിച്ചിരുന്ന സുറിയാനി ഭാഷയിലുള്ള ആരാധനാപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആധികാരികതയിൽ അവർക്ക് തെല്ലും സംശയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിലെ സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു; നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രിസ്തുമതം ഔദ്യോഗികമതമായതോടെ ചക്രവർത്തിമാർ സഭാകാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുകയും ഗ്രീക്ക് തത്ത്വശാസ്ത്ര സ്വാധീനത്തിലും ഭരണകേന്ദ്രങ്ങളായ റോമ, കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ, അന്ത്യോക്യാ, അലക്സാണ്ട്രിയ എന്നിവ തമ്മിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ-അധികാര മത്സരങ്ങളിലുംപെട്ട് പുതിയ വിശ്വാസനിർവ്വചന തർക്കങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, ഈ രാഷ്ട്രീയ സാമ്രാജ്യത്വ തർക്കങ്ങൾക്കും ഗ്രീക്ക് ബൗദ്ധിക വാഗ്വാദങ്ങൾക്കും തീർത്തും പുറത്തായിരുന്ന മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് ഇത്തരം ചേരിതിരിവുകൾ പൂർണ്ണമായും അനാവശ്യവും അപ്രസക്തവുമായിരുന്നു. 1599-ൽ ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസ് വഴി ഗോവാ ആർച്ചുബിഷപ്പ് മെനേസിസ് മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികളെ നെസ്തോറിയൻ പാഷണ്ഡതയിൽ നിന്ന് കത്തോലിക്കാ ഐക്യത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നുവെന്ന് 1606-ൽ ഗുവെയാ എഴുതിയ 'ജോർനാദ' തുടങ്ങിയ പാശ്ചാത്യ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും,

വസ്തുതകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ പേർഷ്യൻ സഭയെയും മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികളെയും ചൊല്ലിയുള്ള ഈ ആരോപണങ്ങൾ തീർത്തും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് വ്യക്തമാകും.

മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികളുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്ന പേർഷ്യൻ (സെലൂഷ്യൻ) സഭ 'നെസ്തോറിയൻ പാഷണ്ഡത' പുലർത്തിയിരുന്നു എന്ന ആരോപണം വസ്തുനിഷ്ഠമായി വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിൽ രണ്ടു വ്യക്തിത്വങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നും കന്യകാമറിയം മാനുഷിക വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ മാത്രം അമ്മയായതിനാൽ 'ദൈവമാതാവ്' എന്ന് വിളിക്കാൻ പാടില്ലെന്നതുമാണ് നെസ്തോറിയനിസം. എന്നാൽ പേർഷ്യൻ സഭയിലെ പ്രമുഖ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനായ മാർ ബാബായി തൻ്റെ 'ഐക്യഗ്രന്ഥത്തിൽ' (Book of Union) വ്യക്തമാക്കുന്നത്, ഈശോമിശിഹാ നിത്യനായ ദൈവവും നമ്മുടെ കർത്താവും സഭയുടെ ശിരസ്സുമാണെന്നാണ്. അവിടുന്ന് ത്രിത്വത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ആളായ വചനം തന്നെയാണെന്നും, ഉദരത്തിൽ ഉരുവായ ആദ്യനിമിഷത്തിൽത്തന്നെ അവിടുത്തെ ദൈവത്വം താൻ സ്വീകരിച്ച മനുഷ്യത്വവുമായി ഒന്നായെന്നുമാണ് അവിടുന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. 'ക്യാനാ' (സ്വഭാവം), 'ക്നോമാ' (സമൂർത്തഭാവം) എന്നീ സുറിയാനി പദങ്ങളിലൂടെ ക്രിസ്തുവിലെ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും മാറ്റമില്ലാതെയും കലർപ്പില്ലാതെയും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നും, എന്നാൽ 'പർസോപ്പാ' (വ്യക്തിത്വം) ഒന്നേ ഒന്നു മാത്രമാണെന്നും ബാബായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതായത്, ദൈവപുത്രനും മറിയത്തിന്റെ പുത്രനും രണ്ടല്ല, ഒരാൾ തന്നെയാണ്. തന്മൂലം അവർ മറിയത്തിന്റെ ദൈവമാതൃത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല; ത്രിത്വവുമായുള്ള ആശയക്കുഴപ്പം ഒഴിവാക്കാൻ 'വചനമായ ദൈവത്തിന്റെ അമ്മ' എന്ന് വിളിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നു മാത്രം. പോപ്പ് ജോൺ പോൾ രണ്ടാമനും അസ്സീറിയൻ പാത്രിയർക്കീസ് ദിൻഹാ നാലാമനും 1599-ലെ ആരോപണങ്ങളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, 1994 നവംബർ 11-ന് ഒപ്പിട്ട സംയുക്ത പ്രസ്താവനയിലൂടെ ഇരുസഭകളുടെയും ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനീയം ഒന്നുതന്നെയാണെന്ന് ഔദ്യോഗികമായി ലോകത്തോട് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

നെസ്തോറിയസിന്റെ പേരിൽ പിൽക്കാലത്ത് ആരോപിക്കപ്പെട്ട 'നെസ്തോറിയനിസം' എന്ന പാഷണ്ഡത യഥാർത്ഥത്തിൽ നെസ്തോറിയസ് എന്ന വ്യക്തിപോലും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നില്ലെന്നതാണ് ആധുനിക ദൈവശാസ്ത്ര-ചരിത്ര ഗവേഷണങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത്. ക്രിസ്തുവിൽ രണ്ടു വ്യക്തിത്വങ്ങളുണ്ടെന്നും പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന് കേവലം ഒരു മനുഷ്യനു മാത്രമേ ജന്മം നൽകാനായുള്ളൂ എന്നുമുള്ള തെറ്റായ സിദ്ധാന്തം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു ആരോപണം മാത്രമായിരുന്നു. പൊളിറ്റിക്കൽ-സഭാ തർക്കങ്ങളുടെയും ആശയവിനിമയത്തിലെ തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെയും ഇരയായിരുന്നു അദ്ദേഹം എന്ന് ചരിത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, നെസ്തോറിയസിനെ വിശുദ്ധനായി വണങ്ങുകയും ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കിഴക്കിന്റെ സഭ (Church of the East / Assyrian Church of the East) അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രബോധനങ്ങളെയോ സഭാപാരമ്പര്യങ്ങളെയോ ആണ് പിന്തുടരുന്നത്. ഈ സഭയുടെ പ്രാർത്ഥനകളിലോ ദൈവ ശാസ്ത്ര പഠനങ്ങളിലോ നെസ്തോറിയനിസം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന പാഷണ്ഡത എവിടെയും കാണാൻ സാധിക്കില്ല; മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ദൈവത്വവും സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യത്വവും വ്യക്തിതലത്തിലുള്ള അവിഭാജ്യമായ ഐക്യവും തന്നെയാണ് ഈ സഭയും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.

പേർഷ്യൻ സഭയും റോമാ സാമ്രാജ്യവും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന രാഷ്ട്രീയപരമായ ശത്രുത കാരണം ഇതരസഭകളുമായി സമ്പർക്കപ്പെടാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും, സെലൂഷ്യൻ സഭ സാർവ്വത്രികസഭയുമായും പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയായ മാർപാപ്പായുമായും ആഴമേറിയ ഐക്യം (Communion) പുലർത്തിപ്പോന്നിരുന്നു. മാർപാപ്പയുടെ പരമാധികാരവും വി. പത്രോസിൻ്റെ സ്ഥാനവും അംഗീകരിക്കുന്ന നിരവധി പ്രാർത്ഥനകളും കാനോനകളും അവരുടെ ഔദ്യോഗിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുണ്ട്. ഇനി എന്താണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പാഷണ്ഡത (Heresy)? ഒരു സത്യം കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസമാണെന്ന് വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞതിനുശേഷവും അബദ്ധങ്ങളിൽ നിർബന്ധപൂർവ്വം ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന ശാഠ്യ മനോഭാവത്തെയാണ് (Pertinacity) 'പാഷണ്ഡത' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. വി. അഗസ്റ്റിൻ പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ: "എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിയേക്കാം; എന്നാൽ ശാഠ്യമനോഭാവം ഇല്ലാത്തയിടത്തോളം ഞാൻ പാഷണ്ഡനാകുന്നില്ല". തത്ത്വശാസ്ത്ര തർക്കങ്ങളെക്കുറിച്ച് തീർത്തും അജ്ഞരായിരുന്ന മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികൾ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടോ ഭാഷാപരമായ ശൈലി കൊണ്ടോ ചില പ്രയോഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പോലും, അവ തെറ്റാണെന്നറിഞ്ഞ് അതിൽ ശാഠ്യത്തോടെ ഉറച്ചുനിന്നിരുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, അവരുടെ യാമപ്രാർത്ഥനകളിലും കൂദാശാനുഷ്ഠാനങ്ങളിലും "രാജാക്കന്മാരുടെ രാജാവിന്റെ അമ്മേ", "സകലത്തിന്റെയും രക്ഷകനായ ദൈവപുത്രനെ ഗർഭം ധരിച്ച് പ്രസവിച്ച കന്യക" എന്നൊക്കെ പരിശുദ്ധ അമ്മയെ സംബോധന ചെയ്യുന്നതിലൂടെ നെസ്തോറിയനിസത്തെ അവർ വ്യക്തമായി നിഷേധിക്കുകയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്.

1498-ൽ പോർച്ചുഗീസുകാർ ഇന്ത്യയിലെത്തിയ ആദ്യ അമ്പത് വർഷക്കാലം മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികളുടെ വിശ്വാസത്തെച്ചൊല്ലി യാതൊരു സംശയവും അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതും ചരിത്രസത്യമാണ്. ആർച്ചുഡീക്കൻ എ. കിങ്, പൗരസ്ത്യ സഭാപണ്ഡിതനായ ഡൊണാൾഡ് അറ്റ്‌വാട്ടർ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ ചരിത്രകാരന്മാരും ഇത് അടിവരയിടുന്നു. ഇന്ത്യ സന്ദർശിച്ച വി. ഫ്രാൻസീസ് സേവ്യർ കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ മാർ ജേക്കബ് മെത്രാനെ കാണുകയും പോർച്ചുഗീസ് രാജാവിനും മാർപാപ്പായ്ക്കും ധാരാളം കത്തുകൾ അയക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഈ കത്തുകളിലൊന്നിലും മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികളിൽ പാഷണ്ഡതയോ ശീശ്മയോ ഉള്ളതായി സൂചിപ്പിക്കുന്നേയില്ല. മറിച്ച്, കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ പള്ളികൾ സന്ദർശിക്കുന്ന ഇവിടുത്തെ വിശ്വാസികൾക്കായി മാർപാപ്പയിൽ നിന്ന് ദണ്ഡവിമോചനം വാങ്ങി നൽകണമെന്നും, ഉന്നതകുലജാതരായ മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികളുടെ മക്കളെ പൗരോഹിത്യത്തിലേക്ക് പരിശീലിപ്പിക്കുന്ന കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ സെമിനാരിയെ പ്രശംസിച്ചും അവിടുന്ന് എഴുതുകയുണ്ടായി. സഭാഭരണപരമായി തനതായ പള്ളിയോഗങ്ങളും ആർച്ചുഡീക്കന്റെ നേതൃത്വവും കാത്തുസൂക്ഷിച്ച, ഒരേ സത്യവിശ്വാസത്തിലും സഭാഐക്യത്തിലും ജീവിച്ച ഒരു സഭയെയാണ് പോർച്ചുഗീസുകാർ ഇവിടെ കണ്ടത്. ചുരുക്കത്തിൽ, സാമ്രാജ്യത്വ വാഗ്വാദങ്ങളിലോ നെസ്തോറിയൻ പാഷണ്ഡതയിലോ ഉൾപ്പെടാതെ, അപ്പോസ്തോലിക തനിമയോടും സത്യവിശ്വാസത്തോടും കൂടെത്തന്നെയാണ് പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ മാർത്തോമ്മാക്രിസ്ത്യാനികൾ ജീവിച്ചുപോന്നത് എന്ന് വ്യക്തം!