ക്രൈസ്തവ സഭകളും വിദ്യാഭ്യാസവും :ടി ജി മോഹൻദാസിനൊരു ചരിത്ര മറുപടി

 "ക്രൈസ്തവ സഭകൾ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ഒരു സംഭാവനയും ചെയ്തിട്ടില്ല" – ചരിത്രം മറക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവന

ടി ജി മോഹൻദാസിനൊരു ചരിത്ര മറുപടി 

സമീപകാലത്ത് ചില പൊതുപ്രസ്താവനകളിൽ "വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ക്രൈസ്തവ സഭകൾ ഒരു സംഭാവനയും ചെയ്തിട്ടില്ല" എന്ന തരത്തിലുള്ള അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നു. ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം എല്ലാവർക്കുമുണ്ട്. എന്നാൽ ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ആർക്കും ഇല്ല. ചരിത്രസത്യങ്ങളെ നിഷേധിക്കുന്ന പ്രസ്താവനകൾ വസ്തുതകളെ ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച് പ്രസ്താവനയുടെ വിശ്വാസ്യതയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

ഇന്ത്യയുടെയും പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിന്റെയും ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാരുടെയും സഭകളുടെയും സംഭാവനകൾ മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയാത്തവയാണ്. അവർ ഏതാനും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു എന്നത് മാത്രമല്ല, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചവരാണ്.

കേരളത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസം ഒരുകാലത്ത് എല്ലാവരുടെയും അവകാശമായിരുന്നില്ല. ഉയർന്ന ജാതിക്കാർക്ക് മാത്രമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയ ഒരു സാമൂഹിക സംവിധാനമായിരുന്നു നിലനിന്നിരുന്നത്. താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർക്കും ദളിതർക്കും ആദിവാസികൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസം നേടാനുള്ള അവസരങ്ങൾ വളരെ പരിമിതമായിരുന്നു. അത്തരം ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ് ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാർ വിദ്യാഭ്യാസം മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന അവകാശമാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചത്. ജാതിയും മതവും സാമ്പത്തിക സാഹചര്യവും നോക്കാതെ എല്ലാവർക്കും വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിക്കണമെന്ന ആശയം അവർ പ്രായോഗികമാക്കി.

കേരളത്തിലെ ആദ്യകാല ആധുനിക വിദ്യാലയങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലും പിന്നീട് ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നതിലും ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാർ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. കേരളത്തിലെ ആദ്യകാല കോളേജുകളിൽ ഒന്നായ കോട്ടയം സി.എം.എസ്. കോളേജ് (1817) ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ കോളേജുകളിൽ ഒന്നാണ്. അതിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ചത് ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാരാണ്. അതുപോലെ, കേരളത്തിലെ ആധുനിക സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് അടിത്തറ പാകിയതും മിഷണറി പ്രവർത്തനങ്ങളാണ്.

അവർ സ്കൂളുകൾ സ്ഥാപിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. പാഠപുസ്തകങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി, അധ്യാപകരെ പരിശീലിപ്പിച്ചു, മലയാളഭാഷയിലെ അച്ചടിക്കും പ്രസാധനത്തിനും പുതിയ ദിശ നൽകി. വിദ്യാഭ്യാസം ഏതാനും വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രത്യേക അവകാശമല്ല, സമൂഹത്തിലെ ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും അവകാശമാണെന്ന ആശയം കേരളത്തിൽ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാർ നിർണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.

സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാലും ഇതേ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്നത് പോലും അനാവശ്യമാണെന്ന് സമൂഹം കരുതിയിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, സ്ത്രീകൾക്കായി പ്രത്യേകം സ്കൂളുകൾ ആരംഭിക്കുകയും അവരെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്തത് മിഷണറിമാരാണ്. ഇന്ന് കേരളം സ്ത്രീസാക്ഷരതയിൽ രാജ്യത്തിന് മാതൃകയായത് യാദൃച്ഛികമായി സംഭവിച്ചതല്ല; അതിന്റെ പിന്നിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ മിഷണറി പ്രവർത്തനമുണ്ട്.

ഗ്രാമങ്ങളിലും മലനിരകളിലും ആദിവാസി മേഖലകളിലും സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങൾ എത്തുന്നതിന് മുമ്പേ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വെളിച്ചം എത്തിച്ചത് നിരവധി ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാരാണ്. സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിലേക്ക് അവർ സ്കൂളുകൾ കൊണ്ടുപോയി. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സും ആത്മാഭിമാനവും ഉയർത്താമെന്ന വിശ്വാസമായിരുന്നു അവരുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

ഇന്നും ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം ക്രൈസ്തവ സഭകളുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഡൽഹിയിലെ സെന്റ് സ്റ്റീഫൻസ് കോളേജ്, ചെന്നൈയിലെ ലോയോള കോളേജ്, ക്രൈസ്റ്റ് യൂണിവേഴ്സിറ്റി, വെല്ലൂരിലെ ക്രിസ്ത്യൻ മെഡിക്കൽ കോളേജ്, സെന്റ് സേവ്യേഴ്സ് കോളേജുകൾ തുടങ്ങി നിരവധി സ്ഥാപനങ്ങൾ രാജ്യത്തിന് മികച്ച ഭരണാധികാരികളെയും ശാസ്ത്രജ്ഞരെയും ഡോക്ടർമാരെയും അധ്യാപകരെയും സാമൂഹിക നേതാക്കളെയും സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവിടെ പഠിച്ചവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ക്രൈസ്തവർ മാത്രമല്ല; എല്ലാ മതങ്ങളിലും സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള വിദ്യാർത്ഥികളാണ്. അവിടെ പഠിക്കുന്നവർ ഒരു മതവിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ടവർ മാത്രമല്ല; എല്ലാ മതങ്ങളിലും ജാതികളിലും ഭാഷകളിലും പെട്ട ലക്ഷക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളാണ്.  അത് ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിന് നൽകിയ അമൂല്യ സംഭാവനയാണ്.

ഇത് പറയുന്നത് ക്രൈസ്തവ സഭകൾ വിമർശനാതീതമാണെന്നല്ല. ഏത് സ്ഥാപനത്തെയും വിമർശിക്കാം. എന്നാൽ വിമർശനം വസ്തുതകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാകണം. ചരിത്രത്തെ നിഷേധിക്കുകയും സമൂഹത്തിന് നൽകിയ മഹത്തായ സംഭാവനകളെ അവഹേളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രസ്താവനകൾ വിജ്ഞാനസമൂഹത്തിന് യോജിച്ചതല്ല.

കേരളം ഇന്ന് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്ന ഉയർന്ന സാക്ഷരത, സ്ത്രീവിദ്യാഭ്യാസം, പിന്നാക്കവിഭാഗങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ മുന്നേറ്റം എന്നിവയുടെ ചരിത്രം എഴുതുമ്പോൾ ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാരുടെയും സഭകളുടെയും പേര് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയില്ല. അത് ഒരു മതത്തിന്റെ ചരിത്രമല്ല; കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രമാണ്.

ചരിത്രം ഒരിക്കലും വികാരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ എഴുതപ്പെടുന്നില്ല. അത് തെളിവുകളുടെയും സംഭവങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് എഴുതപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ട് "ക്രൈസ്തവ സഭകൾ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് ഒരു സംഭാവനയും ചെയ്തിട്ടില്ല" എന്ന വാദം ചരിത്രപരമായി നിലനിൽക്കാത്തതും വസ്തുതകളെ നിഷേധിക്കുന്നതുമാണ്.

ചരിത്രത്തെ വിമർശിക്കാം; പക്ഷേ ചരിത്രത്തെ മായ്ച്ചുകളയാനാവില്ല. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വെളിച്ചം എല്ലാവരിലേക്കും എത്തിക്കാൻ ക്രൈസ്തവ മിഷണറിമാർ നടത്തിയ സേവനം കേരളവും ഇന്ത്യയും എന്നും നന്ദിയോടെ ഓർക്കേണ്ടതാണ്.